Ahoy!
Gisteravond ben ik naar een voorstelling geweest in het Rabotheater @ Hengelo. Het duo dat de voorstelling verzorgde heet Carrington-Brown, bestaande uit Rebecca Carrington en Colin Brown. Aanvankelijk was Rebecca gewoon een cello-speelster. Maar als snel werd ze beter (en niet zo'n beetje ook...). Ze heeft haar cello zelfs een naam gegeven: Joe. Hij is nu 228 jaar oud en heeft echt een hele mooie klank. Ze speelt zo ontzettend goed! ik heb echt nog noooit iemand zó cello horen spelen. Ze speelt werkelijk alle stijlen. Van pop tot rock en van folk tot bollywood. De show bestaat uit een wereldreis en een aantal losse fragmenten. Ze is in enorm veel landen geweest en heeft in elk land iets typisch op haar cello leren spelen. Meestal als je aan cello denkt (en dan niet denken: kun je dat eten?) denk je aan klassieke muziek, maar nee hoor. Ook kan ze heel veel instrumenten imiteren, zowel met haar stem als op de cello. eigenlijk vormt ze in haar eentje een heel orkest + koor. Ze kan contrabas, doedelzak, gitaar en nog veel meer. Nou denk je: waar komt haar vriend Colin in het spel? Nou die was echt overal en nergens. Soms zag je hem een hele tijd niet en het volgende moment kwam hij op met een doedelzak, of in een quilt! (en dan wel op de traditionele manier gedragen, dus zonder iets eronder. en ja ik heb het bewijs gezien!) Ik verwacht niet dat Rebecca ooit mijn blog gaat lezen maar voor het geval dat (ja je weet maar nooit wat ze in haar vrije tijd doet) DIKKE PLUIM REBEC! you're awesome!
Op de site van Rebecca en Colin kan je fragmenten luisteren. (vooral doen!!)
www.carrington-brown.com
xliefs
de grootste fan van Rebecca.
vrijdag 6 november 2009
woensdag 4 november 2009
just do it
Ahoy bloggers!
Soms moet je iets doen wat je niet durft
een angst overwinnen
niet denken, maar doen
gewoon doen.
datgene doen wat je niet durft
hetgeen waarvoor je vreest,
maar wat je wel wil
verstand op nul, en gaan
just do it!
Soms moet je iets doen wat je niet durft
een angst overwinnen
niet denken, maar doen
gewoon doen.
datgene doen wat je niet durft
hetgeen waarvoor je vreest,
maar wat je wel wil
verstand op nul, en gaan
just do it!
zondag 1 november 2009
my friends are the best
Hee Bloggers,
Gisteren was het dan eindelijk zo ver! De dag van het feest van Maud & mij was aangebroken. Om 10 uur werd ik op brute wijze uit mijn slaap gehaald door het liedje Face in the crowd van Trijntje Oosterhuis en nog een loser. Op zich is dat geen verkeerd nummer, maar laten we zeggen dat het een hoog hou-eens-op-met-dat-gezeik-gehalte heeft. Toen ik mijn heerlijke pantoffels aan had gedaan en naar beneden liep om een ontbijtje te maken, werd ik wakker geschud door het feit dat ik maandag een SE geschiedenis. Precies daarom had ik de wekker gezet. Maar sorry meneer Kienhuis, ik kan het op zaterdagochtend gewoon niet opbrengen om te leren. Mijn ontbijt ging voor. Na het ontbijt en mijn dagelijkse kut-wat-moet-ik-aan-ritueel kwam ik er tot mijn grote schrik achter dat het al half 12 was. Exact 30 minuten daarna moest ik bij Maud op de stoep staan. Van die 30 minuten moest ik 17 minuten fietsen, 6 minuten haar en make-up en 9 minuten treuzelen. Voor de wiskunde-nerd die het al door heeft: je hebt gelijk, dat zijn 32 minuten en niet 30. Gelukkig zijn mijn benen zeer krachtig en kan in 17 minuten fietsen dus inkorten tot 15, thank you muscles.
In mijn zaterdagochtend kloffie kwam ik bij Maud aan om boodschappen te doen voor het feest van het jaar. De vijf lege kratten bier de we moesten wegbrengen maakten plaats voor flessen wijn, pakken icetea, zakken chips, 4-packs cola etcetera. Met een overvolle kar raceten Maud en ik terug naar de auto om het allemaal in te laden. Dat kostte even wat tijd en moeite maar voila, het zat er in. Mijn o zo lieve moeder was zo lief om mij de terugweg niet te laten fietsen, maar me op te halen met de auto+fietsenrekje.
Na deze leuke niet vermoeiende rit en een shop-sessie later was het kwart over 2. KUT, ik moest om kwart voor 3 bij de hockey zijn en het is 20 minuten fietsen. De kracht was totaal uit mijn benen verdwenen dus helaas was dat deze keer niet in te korten. In die 30 minuten heb ik het toch, god mag weten hoe, voor elkaar gekregen om te lunchen, me om te kleden, spullen te pakken én naar de hockey te fietsen. Totaal bezweet moest ik dus een hockeywedstrijd gaan spelen. Yes, ik had er zin in. Gelukkig stonden we met 2-0 voor maar daarna ging het mis... De einduitslag? 4-2 verloren...
Weer mocht ik gaan fietsen, lekker naar huis, eten, douchen, aankleden, spullen pakken, kado voor Maud afmaken, make-up doen en alles nog dubbelchecken. 10 minuten te laat kwam ik aan bij Maud (mijn dank is groot aan carst, hij heeft me begeleid langs de enge begraafplaats en donkere tunnel). Na nóg meer getreuzel kon het feest beginnen! HET WAS GWELDIG, het was echt zo leuk!! Onze vrienden zijn ook geweldig en heel leuk, maar het feest zelf was nog net iets beter! Daarna lekker uit en slapen bij Maud. Zondagochtend kan ik terug op de fiets naar huis, bepakt met 5 kilo kado's en een tas vol overgebleven flessen van het feest. & een ervaring rijjker.
Jongens, het was top! Bedankt voor het komen en CU next year!
liefs
Vera
Gisteren was het dan eindelijk zo ver! De dag van het feest van Maud & mij was aangebroken. Om 10 uur werd ik op brute wijze uit mijn slaap gehaald door het liedje Face in the crowd van Trijntje Oosterhuis en nog een loser. Op zich is dat geen verkeerd nummer, maar laten we zeggen dat het een hoog hou-eens-op-met-dat-gezeik-gehalte heeft. Toen ik mijn heerlijke pantoffels aan had gedaan en naar beneden liep om een ontbijtje te maken, werd ik wakker geschud door het feit dat ik maandag een SE geschiedenis. Precies daarom had ik de wekker gezet. Maar sorry meneer Kienhuis, ik kan het op zaterdagochtend gewoon niet opbrengen om te leren. Mijn ontbijt ging voor. Na het ontbijt en mijn dagelijkse kut-wat-moet-ik-aan-ritueel kwam ik er tot mijn grote schrik achter dat het al half 12 was. Exact 30 minuten daarna moest ik bij Maud op de stoep staan. Van die 30 minuten moest ik 17 minuten fietsen, 6 minuten haar en make-up en 9 minuten treuzelen. Voor de wiskunde-nerd die het al door heeft: je hebt gelijk, dat zijn 32 minuten en niet 30. Gelukkig zijn mijn benen zeer krachtig en kan in 17 minuten fietsen dus inkorten tot 15, thank you muscles.
In mijn zaterdagochtend kloffie kwam ik bij Maud aan om boodschappen te doen voor het feest van het jaar. De vijf lege kratten bier de we moesten wegbrengen maakten plaats voor flessen wijn, pakken icetea, zakken chips, 4-packs cola etcetera. Met een overvolle kar raceten Maud en ik terug naar de auto om het allemaal in te laden. Dat kostte even wat tijd en moeite maar voila, het zat er in. Mijn o zo lieve moeder was zo lief om mij de terugweg niet te laten fietsen, maar me op te halen met de auto+fietsenrekje.
Na deze leuke niet vermoeiende rit en een shop-sessie later was het kwart over 2. KUT, ik moest om kwart voor 3 bij de hockey zijn en het is 20 minuten fietsen. De kracht was totaal uit mijn benen verdwenen dus helaas was dat deze keer niet in te korten. In die 30 minuten heb ik het toch, god mag weten hoe, voor elkaar gekregen om te lunchen, me om te kleden, spullen te pakken én naar de hockey te fietsen. Totaal bezweet moest ik dus een hockeywedstrijd gaan spelen. Yes, ik had er zin in. Gelukkig stonden we met 2-0 voor maar daarna ging het mis... De einduitslag? 4-2 verloren...
Weer mocht ik gaan fietsen, lekker naar huis, eten, douchen, aankleden, spullen pakken, kado voor Maud afmaken, make-up doen en alles nog dubbelchecken. 10 minuten te laat kwam ik aan bij Maud (mijn dank is groot aan carst, hij heeft me begeleid langs de enge begraafplaats en donkere tunnel). Na nóg meer getreuzel kon het feest beginnen! HET WAS GWELDIG, het was echt zo leuk!! Onze vrienden zijn ook geweldig en heel leuk, maar het feest zelf was nog net iets beter! Daarna lekker uit en slapen bij Maud. Zondagochtend kan ik terug op de fiets naar huis, bepakt met 5 kilo kado's en een tas vol overgebleven flessen van het feest. & een ervaring rijjker.
Jongens, het was top! Bedankt voor het komen en CU next year!
liefs
Vera
vrijdag 23 oktober 2009
heujjj
okay sorry maar er is iets fout gegaan, ik heb een concept bewerkt en toen gepost, maar nu staat hij bij de datum van het concept terwijl hij nieuw is snapsnap? de titel van het nieuw gepostte concept is: don't judge the Unknown.
liefs,
Vera
liefs,
Vera
woensdag 14 oktober 2009
take it easy
Hee Blogspotters!
Het is echt misdadig lang geleden dat ik een fatsoenlijk stuk heb geschreven dus dat moet ik dan maar weer eens gaan doen. Weten jullie wat ook misdadig is? De temperatuur buiten! Vanochtend toen ik met mijn dikke winterjas + sjaal op de fiets stapte vroor het gewoon nog aan de grond!! 14 oktober hoort een dag te zijn met temperaturen rond de 15 graden en een lekker zonnetje, maar nee hoor, Nederland slaat de herfst wel even over... Het wordt gewoon meteen winter. Op zich zou ik daar helemaal geen problemen mee hebben, als het dan maar sneeuwt. Want kou zonder sneeuw is natuurlijk geen fatsoenlijke winter te noemen...
Volgens mij hebben ze bij ons op school nog nooit van rustig aan doen gehoord. Als we huiswerk hebben worden we er namelijk ineens mee doodgegooid, als een sneeuwstorm waar je maar niet uit komt. Zo ook deze week, want ja, als het weer dan al tegen zit, dan kunnen alle leerlingen van Lyceum de Grundel lekker voor de open haard met een warme chocomelk hun huiswerk gaan maken. Het wordt al helemaal leuk als het ook nog eens voor een cijfer is. 8 toetsen verspreidt over 4 dagen. Wij noemen dat hier: mission impossible. Bijna net zo impossible als het fietsen naar school (in een normaal tempo) zonder te vallen als er sneeuw ligt.
Ik ben een leuke gezellige spontane tiener uit het zuiden, KAK, oosten van het land. Dat wil zeggen dat ik ook nog diverse buitschoolse activiteiten heb. Jullie willen voorbeelden?
- ik hockey 3 keer in de week. Dat wil zeggen dat ik normaliter 2x in de week train, en 1x een wedstrijd heb. Omdat ze de hockeyclub lekker helemaal aan de zijkant van de stad hebben geplaatst mag ik lekker elke training/wedtsrijd een half uur heen fietsen, en dan weer een half uur terug. ZELFS ALS HET VRIEST
- ik bespeel een muziekinstrument, want volgens mijn maatschappijleraar heel normaal is op het gymnasium. In mijn geval gaat het om cello. Nou heb ik wèl het geluk dat ik met de auto naar les ga en orkest 5 minuten fietsen is, maar ik kan je vertellen, fietsen met een cello op je rug en ijzel op de weg is niet echt mijn favoriete bezigheid. Ookal is het maar 5 minuutjes...
- ik ben een scheefgegroeide trol en moet daarom 1x per week naar een raar soort therapeut waarbij je jezelf 26x terugziet in 8 verschillende spiegels van alle kanten, om daarmee je houding te verbeteren. Ook hier moet ik onder verschillende, kutte, weersomstandigheden heen, met als gevolg dat ik een voorhoofdsbevriezing heb als het hagelt.
deze 3 activiteiten die ik door weer en wind uitvoer kosten handen vol tijd, en al die tijd zorgt er weer voor dat ik mijn huiswerk niet altijd kan/wil maken. (schrijven met bevroren handen, daar hou ik niet zo van)
En omdat onze school het nooit rustigaan doet, moet ik ondanks wonden van het vallen, een kapotte cello, voorhoofdsbevriezing én bevroren vingers, elke avond lekker mijn huis- en leerwerk doen...
ik moet naar de therapeut, dus ik check jullie later guys,
Vera
Het is echt misdadig lang geleden dat ik een fatsoenlijk stuk heb geschreven dus dat moet ik dan maar weer eens gaan doen. Weten jullie wat ook misdadig is? De temperatuur buiten! Vanochtend toen ik met mijn dikke winterjas + sjaal op de fiets stapte vroor het gewoon nog aan de grond!! 14 oktober hoort een dag te zijn met temperaturen rond de 15 graden en een lekker zonnetje, maar nee hoor, Nederland slaat de herfst wel even over... Het wordt gewoon meteen winter. Op zich zou ik daar helemaal geen problemen mee hebben, als het dan maar sneeuwt. Want kou zonder sneeuw is natuurlijk geen fatsoenlijke winter te noemen...
Volgens mij hebben ze bij ons op school nog nooit van rustig aan doen gehoord. Als we huiswerk hebben worden we er namelijk ineens mee doodgegooid, als een sneeuwstorm waar je maar niet uit komt. Zo ook deze week, want ja, als het weer dan al tegen zit, dan kunnen alle leerlingen van Lyceum de Grundel lekker voor de open haard met een warme chocomelk hun huiswerk gaan maken. Het wordt al helemaal leuk als het ook nog eens voor een cijfer is. 8 toetsen verspreidt over 4 dagen. Wij noemen dat hier: mission impossible. Bijna net zo impossible als het fietsen naar school (in een normaal tempo) zonder te vallen als er sneeuw ligt.
Ik ben een leuke gezellige spontane tiener uit het zuiden, KAK, oosten van het land. Dat wil zeggen dat ik ook nog diverse buitschoolse activiteiten heb. Jullie willen voorbeelden?
- ik hockey 3 keer in de week. Dat wil zeggen dat ik normaliter 2x in de week train, en 1x een wedstrijd heb. Omdat ze de hockeyclub lekker helemaal aan de zijkant van de stad hebben geplaatst mag ik lekker elke training/wedtsrijd een half uur heen fietsen, en dan weer een half uur terug. ZELFS ALS HET VRIEST
- ik bespeel een muziekinstrument, want volgens mijn maatschappijleraar heel normaal is op het gymnasium. In mijn geval gaat het om cello. Nou heb ik wèl het geluk dat ik met de auto naar les ga en orkest 5 minuten fietsen is, maar ik kan je vertellen, fietsen met een cello op je rug en ijzel op de weg is niet echt mijn favoriete bezigheid. Ookal is het maar 5 minuutjes...
- ik ben een scheefgegroeide trol en moet daarom 1x per week naar een raar soort therapeut waarbij je jezelf 26x terugziet in 8 verschillende spiegels van alle kanten, om daarmee je houding te verbeteren. Ook hier moet ik onder verschillende, kutte, weersomstandigheden heen, met als gevolg dat ik een voorhoofdsbevriezing heb als het hagelt.
deze 3 activiteiten die ik door weer en wind uitvoer kosten handen vol tijd, en al die tijd zorgt er weer voor dat ik mijn huiswerk niet altijd kan/wil maken. (schrijven met bevroren handen, daar hou ik niet zo van)
En omdat onze school het nooit rustigaan doet, moet ik ondanks wonden van het vallen, een kapotte cello, voorhoofdsbevriezing én bevroren vingers, elke avond lekker mijn huis- en leerwerk doen...
ik moet naar de therapeut, dus ik check jullie later guys,
Vera
woensdag 7 oktober 2009
don't judge the Unknown
Mensen zijn zo verdomd irritant. Ze oordelen te snel. (Let er wel even op dat ik het heb over de mens in het algemeen, inclusief mijzelf en mensen om mij heen). Iedereen oordeelt maar over elkaar, en natuurlijk is dat normaal, maar is het niet raar dat je je zegje al klaar hebt over iemand voordat je diegene kent? Ik vind van wel. Ik betrap mezelf er heus wel op dat ik dat ook doe hoor, maar we zouden het eigenlijk af moeten leren. Elke keer als je een nieuw iemand leert kennen heb je jouw ongezouten mening alweer op het puntje van je tong liggen.
Bij een meisje:
Grote gouden oorbellen: pfoeh, wat een ordinaire slet, die heeft vast elke jongen al gehad...
Geblondeerd haar (met uitgroei): haha die doet vast en zeker lwoo, die is te dom om de verpakking van haar haarverfmiddel te lezen.
Knalrode pumps: hé.... iemand heeft hier een tekort aan aandacht&seks
Bij jongens:
Grote diamanten: die probeert zeker zijn lelijke kop te verbergen achter die enorme (plastic) diamant.
Enorme gouden kettingen met dollartekens: dat je kan praten wil nog niet zeggen dat je kan rappen kerel, en je gevoel voor stijl mag je ook gaan zoeken.
Al deze vooroordelen zijn misschien een beetje uitvergroot maar zo gaat het echt. Ik zou zo graag willen dat iedereen er op let en niet zomaar iedereen in een hokje wil duwen. Zelf moet ik het ook nog leren maar ik werk eraan. Als ik een nieuw iemand ontmoet probeer ik te denken: 'rustig veer, misschien zit er achter dat minirokje en naveltruitje wel een heel degelijk meisje' of: 'ach, die jongen zou best aardig kunnen zijn ondanks zijn millimeterkapsel, nike air-max en het matje in zijn nek.'
Het kost even wat moeite, maar je moet er maar je best voor doen!! Succes ermee
Liefs,
Vera
Bij een meisje:
Grote gouden oorbellen: pfoeh, wat een ordinaire slet, die heeft vast elke jongen al gehad...
Geblondeerd haar (met uitgroei): haha die doet vast en zeker lwoo, die is te dom om de verpakking van haar haarverfmiddel te lezen.
Knalrode pumps: hé.... iemand heeft hier een tekort aan aandacht&seks
Bij jongens:
Grote diamanten: die probeert zeker zijn lelijke kop te verbergen achter die enorme (plastic) diamant.
Enorme gouden kettingen met dollartekens: dat je kan praten wil nog niet zeggen dat je kan rappen kerel, en je gevoel voor stijl mag je ook gaan zoeken.
Al deze vooroordelen zijn misschien een beetje uitvergroot maar zo gaat het echt. Ik zou zo graag willen dat iedereen er op let en niet zomaar iedereen in een hokje wil duwen. Zelf moet ik het ook nog leren maar ik werk eraan. Als ik een nieuw iemand ontmoet probeer ik te denken: 'rustig veer, misschien zit er achter dat minirokje en naveltruitje wel een heel degelijk meisje' of: 'ach, die jongen zou best aardig kunnen zijn ondanks zijn millimeterkapsel, nike air-max en het matje in zijn nek.'
Het kost even wat moeite, maar je moet er maar je best voor doen!! Succes ermee
Liefs,
Vera
donderdag 1 oktober 2009
so impressive!
Ik had deze foto ergens zien staan en ik was echt geschokt. ook om het verhaal erachter. de man die deze foto heeft gemaakt vanuit zijn jeep/auto is namelijk doorgereden. een paar weken later heeft hij zelfmoord gepleegd omdat hij niet kon leven met de gedachte dat hij het meisje niet had geholpen.
Abonneren op:
Posts (Atom)